نامه‌هایی به فلیسه

کافکا و فلیسه باوئر در اوت ۱۹۱۲ در خانهٔ ماکس برود آشنا شدند. چند هفته بعد، کافکا نامه‌ای به او نوشت و پنج سال مکاتبه آغاز شد: هزاران صفحه دربارهٔ کار، خانواده، آینده، ازدواج و ترس از هر سه. «نامه‌هایی به فلیسه» بزرگ‌ترین مجموعهٔ نامه‌های کافکاست و شاید بهترین جای دیدن دوگانگی او: مردی که هم می‌خواهد به کسی تعلق داشته باشد و هم از هر تعلقی می‌گریزد.

در این نامه‌ها کافکا خودش را «ساخته‌شده از ادبیات» می‌خواند. این جمله کلید رابطه است. فلیسه نمایندهٔ زندگی عادی بود: شغل، خانواده، ازدواج، آینده. کافکا او را دوست داشت و در همان حال می‌دانست که زندگی عادی جای نوشتن را تنگ می‌کند. دو بار نامزد کردند و هر دو بار نامزدی به هم خورد. رابطه در ۱۹۱۷ پایان یافت.

این نامه‌ها را باید با احتیاط خواند. کافکا در آن‌ها هم مهربان است و هم خودشیفته، هم صادق است و هم در حال اجرای نقشی. اما همین تناقض‌هاست که مجموعه را به یکی از مهم‌ترین اسناد ادبی قرن بیستم تبدیل کرده است.