نامههایی به میلنا
Briefe an Milena
نامه‌های کافکا به میلنا یسنسکا، روزنامه‌نگار و مترجم چک؛ عاشقانه‌ای که بیشتر در کاغذ نفس می‌کشید تا در حضور. یکی از آشکارترین متن‌های او دربارهٔ عشق و ترس.
- سال انتشار
- ۱۹۵۲
- سال نگارش
- ۱۹۲۰
- صفحه
- ۲۵۶
- مترجم فارسی
- سیاوش جمادی
میلنا یسنسکا در ۱۹۲۰ نخستین کسی بود که «مسخ» را به چک ترجمه کرد و برای گرفتن اجازهٔ ترجمه به کافکا نامه نوشت. از همان نامه‌ها یک عاشقانهٔ فشرده و عجیب آغاز شد که بیشترش روی کاغذ گذشت. «نامههایی به میلنا» هم سند عشق است و هم سند ترس: کافکا در همان صفحه‌ها که میلنا را می‌خواهد، از خودش و از آینده می‌گریزد.
این نامه‌ها را نمی‌توان مثل یک رمان خواند. صدایی هستند که در یک طرف مکالمه می‌شنوید؛ طرف دیگر را فقط از خلال پاسخ‌ها یا سکوت‌ها می‌توان حدس زد. کافکا در اینجا صریح‌ترین حرف‌هایش را دربارهٔ بدن، بیماری، حسادت، نوشتن و امکان خوشبختی زده است. بعضی جمله‌ها چنان تیزند که خواندنشان بعد از صد سال هنوز کمی درد دارد.
رابطه در ۱۹۲۰ پرتنش شد و در ۱۹۲۱ به‌آرامی فروپاشید. میلنا بعدها در اردوگاه کار اجباری راونسبروک درگذشت. اما نامه‌ها مانده‌اند: یکی از بزرگ‌ترین متن‌های عاشقانهٔ قرن بیستم، و در همان حال یکی از صادقانه‌ترین اعتراف‌نامه‌های کافکا دربارهٔ ناتوانی در زندگی با دیگری.
میلنا یسنسکا در ۱۹۲۰ «مسخ» را به چک ترجمه کرد و با کافکا مکاتبه آغاز کرد. نامه‌ها نخستین بار در ۱۹۵۲، به‌کوشش ویلی هاس، منتشر شدند.
درون‌مایه‌ها
از متن
“عشق یعنی تو چاقویی باشی که من با آن در خودم می‌کاوم.”
“نامه نوشتن یعنی خود را پیش چشم ارواح برهنه کردن، همان کاری که آن‌ها با حرص منتظرش‌اند.”
نوشته‌های مرتبط
هنوز نوشته‌ای دربارهٔ این کتاب منتشر نشده است. اولین نفر باشید.
نقل‌قول‌های خوانندگان
افزودن نقلقولهنوز نقل‌قولی از خوانندگان برای این کتاب ثبت نشده است.