دفترهای زورائو
Die Zürauer Aphorismen
صد و چند جملهٔ کوتاه که کافکا در زورائو، در دورهٔ بیماری، روی کارت‌های جداگانه نوشت؛ فشرده‌ترین و فلسفی‌ترین متن او دربارهٔ گناه، امید و راه.
- سال انتشار
- ۱۹۳۱
- سال نگارش
- ۱۹۱۷
- صفحه
- ۱۲۸
- مترجم فارسی
- —
در ۱۹۱۷، وقتی سل کافکا تشخیص داده شد، او به مزرعهٔ خواهرش اوتلا در زورائو رفت. در آن دورهٔ سکوت و بیماری، روی کارت‌های کوچک جمله‌هایی نوشت که بعدها «دفترهای زورائو» یا «تأملاتی دربارهٔ گناه، امید، رنج و راه راستین» نام گرفتند. این‌ها نه داستان‌اند و نه مقاله؛ بیشتر شبیه سنگ‌هایی هستند که کسی در جیبش گذاشته تا وزنشان را فراموش نکند.
ماکس برود و هانس یواخیم شوپس نخستین بار این متن‌ها را در ۱۹۳۱ در مجموعهٔ «دیوار چین» منتشر کردند. شماره‌گذاری امروزی از همان ویرایش می‌آید. برخی جمله‌ها با یک تصویر ساده آغاز می‌شوند و به یک حکم اخلاقی می‌رسند؛ برخی دیگر چنان فشرده‌اند که هر بار خواندنشان معنای تازه‌ای می‌دهد.
این کتاب را نمی‌توان در یک نشست خواند. یک جمله در روز کافی است. کافکا در اینجا فیلسوف نیست، بلکه کسی است که با زبان، همان‌قدر دقیق که با دیوان‌سالاری، کشتی می‌گیرد.
کافکا این جمله‌ها را در ۱۹۱۷–۱۹۱۸، در دورهٔ اقامت در زورائو، روی کارت‌های جداگانه نوشت. ماکس برود و هانس یواخیم شوپس نخستین بار در ۱۹۳۱ آن‌ها را در مجموعهٔ «دیوار چین» منتشر کردند.
درون‌مایه‌ها
از متن
“راه حقیقی روی ریسمانی است که در ارتفاع بلند بسته نشده، بلکه نزدیک زمین کشیده شده است. گویی بیشتر برای لغزیدن ساخته شده تا برای پیمودن.”
“از یک نقطهٔ معین به بعد، بازگشتی در کار نیست. آن نقطه باید رسیده شود.”
“قفسی به جست‌وجوی پرنده‌ای رفت.”
“انسان نمی‌تواند بدون اعتمادی پایدار به چیزی نابودنشدنی در خودش زندگی کند؛ هرچند هم آن چیز نابودنشدنی و هم اعتماد به آن می‌توانند همیشه از او پنهان بمانند.”
“اگر می‌شد برج بابل را بدون بالا رفتن از آن ساخت، اجازه داده می‌شد.”
“باور داشتن به پیشرفت یعنی باور نداشتن به اینکه پیشرفتی رخ داده است. این دیگر ایمان نیست.”
“در نبرد میان خودت و جهان، جهان را یاری کن.”
نوشته‌های مرتبط
هنوز نوشته‌ای دربارهٔ این کتاب منتشر نشده است. اولین نفر باشید.
نقل‌قول‌های خوانندگان
افزودن نقلقولآدمی نمی‌تواند بدون اعتماد دائمی به چیزی نابودنشدنی در خودش زندگی کند.
دفترهای زورائو
شمارهٔ ۵۰
راه راست بر ریسمانی است که در بلندی کشیده نشده، بلکه کمی بالای زمین است؛ بیشتر برای لغزیدن است تا پیمودن.
دفترهای زورائو
شمارهٔ ۱
دو گناه اصلی آدمی که بقیه از آن‌ها می‌زاید: بی‌صبری و سهل‌انگاری.
دفترهای زورائو
شمارهٔ ۳